تصویرهای منجمد در تابلوی تهران

دنبال یک فندق دویدن، عصر یخ بندان

با یک چراغ قوّه کل شهر را گشتن

با گریه گفتن: خواهشا انسان… کمی انسان…

چیزی شبیه انقراض شعر از شاعر

کشف فسیل مولوی ها در ارسباران!!

در سانس گرم سینمایی که نمی سوزد

«ماموت های غم زده» در نوبت اکران

■

از فکرهاش افتاد ، مردی مثل یک قندیل

خو کرد با کابوس تلخ و سرد این زندان

باور نکرد او درد چیزی را که می فهمید

تصویری از مردم به میخ شهر آویزان

محسن عاصی

عکس از:پرویز شجاعی

 همان روزگار پیشین به / که کوچه های خاکی اش - اگر هم نابلد بودی - نشانی خودش را داشت / تازه اول تا آخر فقط یک راه بود و بس / امروز که به چهار راه رسیدم دانستم گم می شوم / یقین کردم کسی چیزی از نشانه و آشنایی نمی داند تا برم گرداند به خانه ام / این چهار راه مرا به هیچ جا می برد بی برو برگرد / نه / دارد یادم می آید / درختی بود همنام دخترم آرزو / هم سن او / و من مادر سالخورده ی هر دو بودم / همان درخت که وقتی خواستم دخیل ببندمش روسریم را باد برده بود / پس انگشتانم را گره زدم به تنه اش / اما من بی انگشت وسط این چهار راه شلوغ چه می کنم ؟ / بی انگشت اشاره تا اگر صدایم لای بوقهای کرکننده به تنها کسی که نگاهم می کند نرسید علامت بدهم / همان کسی که توی آسانسور شیشه ای گیر کرده و زل زده به دهان من که بوی خاک می دهد / لطفا اگر پیدایم کردید به آرزویم برم گردانید / توی همان کوچه ی تنهای خاکی ...

بی ربط: این آرزو هم برای همیشه ناتمام ماند:شر می شوم که آب بریزی به آتشم ...