با علی خانی خانه ی ترانه - یا به قول قدیمیها کیان شب شعر پریاد - توفیری ندارد البته / بودم دیشب / شاملویی بود و یه شعر نشونم داد که به دلم نشست گفتم باهاش آپ می کنم آخه تو اون فضا خیلی فاز داد غافل از این که خودش هم ... اما تکراری هم باشه چیزی از حسش کم نمی شه / برای خود کیان می نویسم که غافلگیرم کرد دیشب / اگر چه هی بهش می گفتم : کاش یه وقت دیگه اومده بودی و یادم نبود مهمونه و شاید دلگیر بشه / آخه می خواستم آبادش کنم اما خرابتر از این حرفهام این روزا...  

جایی پنهان در این شب قیرین

استاده به جا مترسکی باید

نه ش چشم ولی چنان که می بیند

نه ش گوش ولی چنان که می پاید

 

بی ریشه ولی چنان به جا سُتوار

که ش خود به تبر کنی ز جای ، الاک

چون گردوی پیر ریشه در اعماق

می نعره زند که از من است این خاک

 

چون شبگذری ببیندش ، دزدی ش

چون سایه به شب نهفته پندارد

کز حیله نفَس به سینه در چیده ست

تا رهگذرش مترسک انگارد

*

آری ، همه شب یکی خموش آنجاست

با خالیِ بودِ خویش رو در رو

گر مشعَله نیز می کشد عابر

ره می نبرد که در چه کارست او

احمد شاملو

۲۸ اسفند ۱۳۵۶/ پرینستون

پی نوشت : یه ترانه هست مدام صداش میاد / این هم همون آدمکه گوشش هم ندی می شنویش :

                  سَر

                       گَر

                              دان

                                      ...