عكس از :بندر خوبم

چند شبي ست كه عادتي شيرين دلم  را خوش كرده است :معطر كردن صفحه موبايل دوستان با عطر ترانه هاي رامي ... و امشب ، شب خاموش شدنش است ... خيلي گشتم تا شعري را كه راوي حس و دلم بود و در يكي از يادواره هاي نبودنش خوانده بودم  لا به لاي نوشته هاي قديمي پيدا كنم و به ياد آن روزها بنويسمش اما نيافتمش در اين آشفتگي هاي بي حواسي و پرحواشي ... پس به واگويه اي از مسعود فرح  بسنده مي كنم :

                                           هم گويي با زنده ياد ابراهيم منصفي ( رامي )

تاريك بود   تاريك

                        نيمه يِ جان ات

واحه يِ زردِ ذهن 

دور ترين تالاب هايِ انزوا

شبستان و اندوه و ويراني

كه تو  از آن همه جواني 

تنها گريستن را  مي دانستي

نيمه يِ روشن جان ات    كم سو 

                                       كم سو

مهتابي كه در كوير مي تابيد

رويايي كه هزار چندان مي شد

در چشم اندازِ  سارا   سيما   آميس

 در چشم اندازِ  ترانه و آواز

كه مهربان !

تو ازآن همه تابيدن 

تنها تاريك شدن را  مي دانستي .

                   مسعود فرح / زمستان 84