گلبرگی بر تی تخ برکه

جهنم تر

teytakh — Sat, 24 Oct 2009 23:55:18 GMT

احساس سوختن به تماشا نمی شود

آتش بگیر تا که بدانی چه می کشم

پی نوشت : دروغ آخرینی که من از تو شنیدم / خودت بودی که از تو به ویرونی رسیدم

از تب ناباوری گر گرفته تن من / سهم من از تو اینه :چکه چکه آب شدن ...

سلام پاییز

teytakh — Wed, 23 Sep 2009 11:25:18 GMT

پائیز آمد

در میان درختی لانه کرده کبوتر،

از تراوش باران می گریزد

خورشید از غم

با تمام غرورش

پشت ابر سیاهی ،

عاشقانه به گریه مینشیند

من با قلبی به سپیدی روز،

به امید بهاران ،میروم به گلستان

همچوعطر اقاقی لابلای درختان مینشینم

باشد روزی به ندای بهاران ،

روی دامن صحرا لاله روید

شعر هستی بر زبانم جاری ،

پر توانم آری ،

میروم در کوه و دشت و صحرا

ره پیمای قله ها هستم من ،

راه خود را در توفان در کنار یاران می نوردم

در کوهستان یا کویر تشنه ،

یا که در جنگلها

رهنوردی شاد و پر امیدم

دارم امیدکه

دهد سختی کوهستان ،

بر روان و جانم پاکی این کوه و دشت و صحرا

باشد روزی که رسد شعر هستی بر لب ،

جان نهاده بر کف راه انسانها را در نوردم

شعر هستی بودن و کوشیدن ،

رفتن و پیوستن ،از کژی بگسستن ،

جان فدا کردن در راه خلق است .

فسیل مولوی ها

teytakh — Tue, 01 Sep 2009 14:12:04 GMT

تصویرهای منجمد در تابلوی تهران

دنبال یک فندق دویدن، عصر یخ بندان

با یک چراغ قوّه کل شهر را گشتن

با گریه گفتن: خواهشا انسان… کمی انسان…

چیزی شبیه انقراض شعر از شاعر

کشف فسیل مولوی ها در ارسباران!!

در سانس گرم سینمایی که نمی سوزد

«ماموت های غم زده» در نوبت اکران

■

از فکرهاش افتاد ، مردی مثل یک قندیل

خو کرد با کابوس تلخ و سرد این زندان

باور نکرد او درد چیزی را که می فهمید

تصویری از مردم به میخ شهر آویزان

محسن عاصی

آرزوهای خاکی

teytakh — Sun, 23 Aug 2009 20:40:18 GMT

عکس از:پرویز شجاعی

همان روزگار پیشین به / که کوچه های خاکی اش - اگر هم نابلد بودی - نشانی خودش را داشت / تازه اول تا آخر فقط یک راه بود و بس / امروز که به چهار راه رسیدم دانستم گم می شوم / یقین کردم کسی چیزی از نشانه و آشنایی نمی داند تا برم گرداند به خانه ام / این چهار راه مرا به هیچ جا می برد بی برو برگرد / نه / دارد یادم می آید / درختی بود همنام دخترم آرزو / هم سن او / و من مادر سالخورده ی هر دو بودم / همان درخت که وقتی خواستم دخیل ببندمش روسریم را باد برده بود / پس انگشتانم را گره زدم به تنه اش / اما من بی انگشت وسط این چهار راه شلوغ چه می کنم ؟ / بی انگشت اشاره تا اگر صدایم لای بوقهای کرکننده به تنها کسی که نگاهم می کند نرسید علامت بدهم / همان کسی که توی آسانسور شیشه ای گیر کرده و زل زده به دهان من که بوی خاک می دهد / لطفا اگر پیدایم کردید به آرزویم برم گردانید / توی همان کوچه ی تنهای خاکی ...

بی ربط: این آرزو هم برای همیشه ناتمام ماند:شر می شوم که آب بریزی به آتشم ...

به خواهران غریبم

teytakh — Sun, 26 Jul 2009 20:58:18 GMT

من را نگاه می کنی اما چه سرسری
جوری که ممکن است به زنهای دیگری...

باتوم به دست! اینکه کتک می زنی منم!
همبازی خجالتی و کوچکت، پری!

دمپایی ام همیشه مگر تا به تا نبود؟
حالا مرا دوباره به خاطر می آوری؟

ما سالهاست بی خبر از هم گذشته ایم
هریک بزرگ تر شده در چشم دیگری

شاید که آشنای یکی دیگر از شماست
آن نوجوان که با لگد از هوش می بری...

در چشمهای میشی تو گرگ می دود
یعنی گذشت دوره ی خواهر، برادری!
...
...
در باور تو ارزش من نصف توست، نه؟
زن جنس پست و مرد...-بگو؟! جنس ِ بهتری!

در باور تو ارزش من هم تن ِ من ست
دستور می دهی که «موها زیر روسری!»

وقتی بهشت و دوزخ من دست ساز توست
دیگر کدام مکتب و آیین و باوری؟

حالا ببین چرا به تنفر صدای من...
حالا بگو چگونه تو...انگار که کری

من گریه می کنم ولی نه در برابرت
من گریه می کنم ولی از نابرابری

مژگان عباسلو

دوم مرداد

teytakh — Fri, 24 Jul 2009 12:05:18 GMT

به یاد استاد احمد شاملو

از زیر آسفالت

teytakh — Fri, 17 Jul 2009 10:57:18 GMT

عکس از :هومن

گیرم که در باورتان به خاک نشسته ام

و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهایتان زخم دار است

با ریشه چه می کنید؟

گیرم که بر سر این باغ بنشسته در کمین پرنده اید

پرواز را علامت ممنوع می زنید

با جوجه های نشسته در آشیان چه می کنید؟

گیرم که می کشید

گیرم که می برید

گیرم که می زنید

با رویش ناگزیر جوانه ها چه می کنید؟

خسرو گلسرخی

قرارداد

teytakh — Sun, 05 Jul 2009 16:19:55 GMT

ای درخت آشنا

شاخه های خویش را

ناگهان کجا جا گذاشتی؟

یا به قول خواهرم فروغ:

دستهای خویش را

در کدام باغچه عاشقانه کاشتی؟

این قرارداد

تا ابد میان ما

برقرار باد:

چشمهای من به جای دستهای تو!

من به دست تو

آب می دهم

تو به چشم من آبرو بده!

من به چشمهای بی قرار تو

قول می دهم:

ریشه های ما به آب

شاخه های ما به آفتاب می رسد

ما دوباره سبز می شویم!

قیصر امین پور

صیدحلال

teytakh — Mon, 29 Jun 2009 16:26:18 GMT

دخترم

سنت شان بود

زنده به گورت کنند

تو کشته شدی

ملتی زنده به گور می شود.

ببین که چه آرام سر بر بالش می گذارد

او که پول مرگ تو را گرفته

شام حلال می خورد.

تو فقط ایستاد ه بودی

و خوشدلانه نگاه می کردی

که به خانه ات بر گردی

اما دیگر اتاق کوچک خود را نخواهی دید دخترم

و خیل خیال های خوش آینده

بر در و دیوارش پرپر می زنند.

تو مثل مرغ حلالی به دام افتادی

مرغی حیران

که مضطربانه چهره ی صیادش را جستجو می کند

تو به دام افتادی

همچون خوشه ی انگوری

که لگدکوب شد

و بدل به شراب حرام می شود.

کیانند اینان

پنهان بر پنجره ها، بام ها

کیانند اینان در تاریکی

که با صدای پرنده ی خانگی

پارس می کنند.

کشتندت دخترم

کشتندت

تا یک تن کم شود

اما تو چگونه این همه تکثیر می شوی.

آه ندای عزیز من

گل سرخی که بر گلوی تو روییده بود

باز شد

گسترده شد

و نقشه ی ایران را در ترنم گلبرگ هایش فرو پوشانید

و اینانی که ندا داده اند

بلبلانند

میلیون ها تن که گرد گلی نشسته

و نام تو را می خوانند.

یعنی ممکن است صداشان را که برای تو آواز می خوانند نشنوی

یعنی پنجره ات را بستند که صدای پیروزی خود را هم نشنوی

ببین که چه آرام سر بر بالش می گذارد

او که صید حلال می خورد.

محمد شمس لنگرودی

قسم خوردم بر تو من ای عشق

teytakh — Sun, 21 Jun 2009 17:23:19 GMT

خیال کردند شعله می میرد / بساط ظلم ریشه می گیرد / نخشکد آن شاخه ای که آب / از خون تو خورد ای عشق ...

زده شعله در چمن، در شب وطن، خون ارغوان‌ها
تو اي بانگ شورافکن، تا سحر بزن شعله تا کران‌ها
که در خون خستگان، دل‌شکستگان، آرميده توفان
به آيندگان نگر، در زمان نگر، بردميده توفان
قفس را بسوزان، رها کن پرندگان را، بشارت‌دهندگان را
که لبخند آزادي، خوشۀ شادي، با سحر برويد
سرود ستاره را موج چشمه با آهوان بگويد

ستاره ستيزد و شب گريزد و صبح روشن آيد
زند بال و پر ز نو، آن کبوتر و سوي ميهن آيد
گرفته تمام شب، شاخه‌اي به لب، سرخ و گرده‌افشان
پرد، گرده گسترد، دانه پرورد، سر زند بهاران
قفس را بسوزان، رها کن پرندگان را، بشارت دهندگان را
که لبخند آزادي، خوشۀ شادي، با سحر برويد
سرود ستاره را موج چشمه با آهوان بگويد